เมื่อปีพุทธศักราช 2504 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ได้มีพระราชปรารภว่า ไม้ยางนาในประเทศไทย ได้ถูกตัดฟันไปใช้สอย และทำเป็นสินค้ากันเป็นจำนวนมากขึ้นทุกปี เป็นที่น่าวิตกว่า หากมิได้ทำการบำรุงส่งเสริมและดำเนินการปลูกไม้ยางนาขึ้นแล้วปริมาณไม้ยางนา อาจจะลดลงน้อยลงไปทุกที จึงควรที่จะได้มีการดำเนินการวิจัยเกี่ยวกับการปลูกไม้ยางนา เพื่อจะได้นำความรู้ไปใช้ในทางปฏิบัติ

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าหน้าที่สำนักพระราชวังเก็บเมล็ดไม้ยางนาจากป่าสองข้างถนนเพชรเกษม บริเวณใต้จังหวัดเพชรบุรีลงไปเล็กน้อย โดยเก็บในเดือนเมษายน พ.ศ. 2504 แล้วนำมาเพาะเลี้ยงไว้ใต้ร่มต้นแคบ้าน ในแปลงเพาะชำบริเวณพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน รดน้ำให้ชุ่มอยู่เสมอ เมื่อเมล็ดงอกแล้วได้ย้ายลงปลูกในกระถางดิน เพื่อเตรียมย้ายไปปลูกในแปลงทดลองต่อไป

ดังนั้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันประสูติของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณฯ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพล อดุลยเดชฯ พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณฯ ทรงปลูกกล้าไม้ยางนาเป็นปฐมในแปลงทดลอง ณ บริเวณที่ประทับสวนจิตรลดา ขณะนั้นกล้าไม้ยางนามีอายุประมาณ 4 เดือน กล้าไม้ที่นำไปปลูกมีจำนวนทั้งสิ้น 1,096 ต้น ระยะปลูกระหว่างต้นห่างกัน 2.5 เมตร ต่อมาขุดย้ายไปปลูกที่อื่น ที่เหลือมีระยะห่างกันระหว่างต้น 5 เมตร ใช้เป็นข้อมูลในการศึกษาวิจัยเพียง 432 ต้น ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานให้คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และโครงการส่วนพระองค์ สวนจิตรลดา ดำเนินการสนองพระราชดำริในการศึกษาวิจัยการปลูกไม้ยางนา

ไม้ยางนา (Dipterocarpus alatus Roxb.) เป็นไม้ที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่ง ของประเทศไทย เป็นไม้ที่มีผู้นิยมใช้สอยกันมากกว่าไม้กระยาเลยชนิดอื่นๆ ในอดีตเมื่อ 30-40 ปีก่อน เคยมีปริมาณการผลิตออกมาจากป่า ในปริมาณที่สูงกว่าไม้สักเสียอีก และยังได้มีการส่งไม้ยางนาไปจำหน่ายต่างประเทศ ในปริมาณที่ไม่น้อยกว่าไม้สักเท่าใดนัก เช่น ในช่วงทศวรรษ แห่ง พ.ศ. 2496 ถึง พ.ศ. 2505 ประเทศไทยผลิตไม้สักออกจากป่าทั้งสิ้น 2,126,140 ลูกบาศก์เมตร แต่ผลิตไม้ยางนาออกจากป่าถึง 3,410,186 ลูกบาศก์เมตร โดยในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น ประเทศไทยส่งไม้สักออกไปจำหน่าย เป็นสินค้าออกจำนวน 754,012 ลูกบาศก์เมตร ส่วนไม้ยางนามีการส่งออกในปริมาณ 657,883 ลูกบาศก์เมตร แต่ในสภาพปัจจุบัน ซึ่งเป็นที่ประจักษ์ชัดแล้วว่า ป่าไม้เมืองไทยได้ถูกตัดฟัน แผ้วถางทำลาย จนมีปริมาณเหลือไม่เพียงพอ ต่อการอนุรักษ์ไว้ให้เป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร ควบคุมความชุ่มชื้นในดินและอากาศ ตลอดจนไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการใช้สอย มีผลทำให้ประเทศไทย ต้องเปลี่ยนสถานภาพจากผู้ส่งออก มาเป็นผู้นำเข้าไม้เพื่อการใช้สอย จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องดำเนินการศึกษา และวิจัยเกี่ยวกับไม้ยางนาให้มากขึ้น โดยเฉพาะการวิจัยเกี่ยวกับ ลักษณะทางวนวัฒน์ และการวิจัยเกี่ยวกับการปลูก และบำรุงไม้ชนิดนี้ เพื่อหาทางเพิ่มปริมาณของไม้ยางนา ซึ่งจัดว่าเป็นไม้ที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจ และเป็นที่นิยมใช้สอยกันมากขึ้น กับยังเป็นการช่วยเพิ่มพื้นที่ป่า อันจักส่งผลกระทบทำให้สภาพแวดล้อมดีขึ้นอีกด้วย